زندگی
| الا یا ایهّا الساقی اَدِر کاَساً و ناوِلها | که عشق آسان نمود اوّل ولی افتاد, مشکل,ها | |
| ببوی نافهٔ کآخر صبا زان طرّه بگشاید | ز تاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دلها | |
| مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هر دم | جرس فریاد میدارد که بربندید محملها | |
| بمی سجّاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید | که سالک بیخبر نبود ز راه و رسم منزلها | |
| شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هایل | کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها | |
| همه کارم ز خودکامی ببدنامی کشید آخر | نهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفلها | |
حضوری گر همیخواهی ازو غایب مشو حافظ
|
||
متی ما تلقَ من تهوی دَعِ الدّنیا و اَهملها
|
||
برچسب:
نویسنده: پارسا حسینی